მონაზვნობა მისტიკის სამეფო გზაა. მისი მნიშვნელობა სულიერი ვერტიკალის, მარადისობის ღერძის აღმართვაშია, რომელიც ცასა და მიწას აკავშირებს. მონაზვნობა გარეთ არ არის მიმართული, არამედ უფრო დაფარულია, იესო ქრისტეს სხეულის შინაგანი ორგანოა. მონაზვნები უღრმესი სიწმინდის მცველები არიან.

ნამდვილი მონაზვნობა ამ სამყაროში კი არ ფუძნდება, არამედ ღმერთში, მარადისობაში. იგი არ შეიძლება დაიყვანოს ცხოვრების ფორმებსა და წესებზე, არც ადამიანურ იდეებსა თუ მიდრეკილებებზე. იგი არც ფსიქოლოგიურად და არც სოციოლოგიურად აიხსნება. ვინც სამყაროში მარცხდება, მონასტერში მით უფრო დამარცხდება.

მონაზონი არის ის, ვისაც ღმერთი უღრმეს შინაგანში შეეხო და მიწიერი ნორმალურობიდან გამოიტაცა; და ვინც შემდეგ, სრულ თავისუფლებასა და სიყვარულში, საკუთარ თავს ღმერთს სწირავს როგორც სრულ მსხვერპლს, უძღვნის მას თავის სიცოცხლეს მთელი ძალებით, მთელი გულითა და მთელი გონებით, სხეულითა და სულით. მონაზონი ღმერთში ცხოვრობს, მასში სუნთქავს, მასში და მისით მოქმედებს. ეს მაღალი იდეალი კონკრეტულ ცხოვრებისეულ რეალობად იქცევა ცოცხალი ბერის წმინდა თანმხლებობაში შესვლით. სრული მსხვერპლით ადამიანი სულიერი ტაძრის წმიდათა წმიდის ზღურბლს გადალახავს.

ყველა ხილული საქმიანობის მიღმა, მონაზონი მუდმივ სულიერ ლოცვას, ღმერთთან უშუალო ურთიერთობას ეწევა, რათა უკვე ამ მიწიერ ცხოვრებაში მთლიანად ღმერთში იყოს. მართლმადიდებლური მონაზვნური ცხოვრების მიზანი არის განღმრთობა, მარადიული პირველხატის სახედ ქცევა. ღვთის აზრი, მისი მონატრება, უნდა შეიცნოს და განხორციელდეს.

ვინც მონაზვნობა სურს, უკვე გარკვეულწილად უნდა ხედავდეს ამ დაცემული სამყაროს სიცრუეს, მაგრამ სასოწარკვეთილების გარეშე. იგი შინაგანად და გარეგნულად თავისუფალი უნდა იყოს. ძირითადი ბიძგი უარყოფა ან ზიზღი კი არა, სიყვარული უნდა იყოს.

წმინდა გადმოცემაში მონაზვნობა ასევე აღწერილია როგორც ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველების ქრისტიანული გაგრძელება. იოანე ნათლისმცემელი ძველი აღთქმის უკანასკნელი მონაზონია; იოანე მახარებელი ახალი აღთქმის პირველი მონაზონია. ამით მონაზვნის სულთან უშუალოობა იკვეთება.

ჩვენი წმინდა მამის, ბასილი დიდის „ასკეტური სწავლანი“ დასავლური გაგებით „მონაზვნური წესი“ არ არის, არამედ სახარების პრაქტიკული გაშლა, ღმერთს მიძღვნილი ცხოვრების ძირითადი მითითებები. გარდა ამისა, შეუცვლელი რჩება ზეპირი, ე.წ. „დაუწერელი“ გადმოცემა, რომელსაც ბერი საერთო ცხოვრებაში მოწაფეებს გადასცემს პირიდან ყურამდე, გულიდან გულამდე, სულიდან სულამდე. ღვთის მოთხოვნები, როგორც ისინი იესო ქრისტეს გარკვეულ სიტყვებშია გადმოცემული სახარებებში, შემოკლების გარეშე და მათი სრული სულიერი აზრით მიიღება. ბერისადმი მორჩილებაში და წმინდა გადმოცემის სწავლასა და შინაგანად შეთვისებაში შემდეგ ყველაფერი დანარჩენი ხდება. ამ ცხოვრებაში შესაზრდელად ადრე უნდა დაიწყოს. მართლმადიდებელ ქვეყნებში მრავალი გამორჩეული ბერი უკვე 15 წლის ასაკში იდგა ამ გზაზე. ნოვიციატში შესვლის საუკეთესო ასაკი გამოცდილებით 18-დან 24 წლამდეა.